homeenglishitalianfrenchdutchrussian

De pers over Sergeant Bertrand
een overzicht

Gazet van Antwerpen:
Af en toe, maar heel zelden, geeft een roman of verhaal van een totale onbekende blijk van onverwachte genialiteit. De verrassing is zo groot, dat een tweede lezing van het werk zich opdringt, nu met klare blik van de ingewijde. De novelle 'Sergeant Bertrand' van de Witrus Aleksandr Skorobogatov is één van die zeldzame, écht indrukwekkende debuten. [ verder ]

Gonzo Circus:
Voor de lezer is het allesbehalve gemakkelijk om onmiddellijk uit te maken wat er van Nikolajs bizarre, schizoïde bewustzijnsstroom nog realiteit is en wat niet. Skorobogatov is er immers op een erg funeste wijze in geslaagd verschillende bewustzijnsniveaus- en toestanden door elkaar te weven: dromen, dronkenschap, theaterspel, jeugdherinneringen,.... Het zijn allemaal fictionele verhaallagen in de fictie van het verhaal zelf. De uitdaging bestaat er dus in om als lezer langzaam maar zeker een beetje inzicht te krijgen in dit kluwen.
Het belangrijkste, tevens meest beangstigende inzicht waarvan Skorobogatov de lezer met dit knap stukje psychologische archeologie overtuigt, is dat er onder de schijnbaar rimpelloze oppervlakte van het rationele denken, in de kerkers van de (viriele) geest, gebochelde, potentiële psychos leven. Een psychoanalytisch vademecum als lectuurhulpje is toegelaten. [ verder ]

NRC Handelsblad:
Niet Freud zwaait de scepter in Sergeant Betrand, maar Dostojevski. Natuurlijk is Sergeant Bertrand veel minder groots van opzet dan Dostojevski’s romans. Het is een bescheiden kapel naast de monumentale kathedraal die bijvoorbeeld Misdaad en straf is, of De gebroeders Karamazov, of vooral De demonen. Maar personages en thematiek zijn onmiskenbaar verwant met die van Dostojevski. Zelfs de mysterieuze, thrillerachtige sfeer doet Dostojevskiaans aan.
Met deze vergelijking wil ik alleen maar wijzen op de rijkdom van de novelle en geenszins afbreuk doen aan Skorobogatovs eigenheid. Hij verhult zijn inspiratiebron niet, maar van epigonisme is geen sprake. Integendeel, het is een hele tijd geleden dat er zo’n origineel werk uit Rusland naar ons taalgebied kwam. Het is een verademing om na de heerschappij van de alledaagsheid en de morele indifferentie waar de Russische literatuur van dit moment om lijkt te draaien, weer eens meegenomen te worden naar andere contreien van het menselijk bestaan. En wat daarbij helemaal verheugend is, is dat Skorobogatov niet alleen andere thema’s aanroert dan zijn collega’s maar ook zo uitzonderlijk goed schrijft. Ik las Sergeant Betrand dat overigens nagenoeg vlekkeloos vertaald werd, in één ruk uit, en het bleef me ook achteraf in zijn greep houden. [ verder ]

Het Laatste Nieuws:
Het is absoluut uniek in de Russische literatuur in het algemeen en in die van de laatste jaren in het bijzonder. (...) Het is een geweldig verhaal dat meteen naar de keel grijpt (en om eerlijk te zijn ook wel naar andere lichaamsdelen) en je niet meer loslaat. Het is laconiek en pointillistisch geschreven in een taal zonder enig overbodig detail. Zoals in de repetitieve muziek moeten de herhalingen de lezer nog meer angst inboezemen. En dat maakt het verhaal uitermate sterk. Die jonge god weet zijn lezer te intrigeren door een gemeen, voyeuristisch verhaal. Je wordt als lezer bijna medeplichtig aan de noodlottige afloop.
En er is nog meer. Het boek zit boordevol raadsels en onuitgesproken onduidelijkheden. De schrijver schijnt die ongewisheid over wie wat heeft gedaan te cultiveren en drijft daardoor de spanning nog meer op. Het is niet zo duidelijk waar de roman eigenlijk over gaat: een gestrand huwelijk? Ontrouw? Jaloezie? Afrekening met of wraak op sensuele (seksuele) vrijpostigheden van de vrouw? Of gaat het misschien om de ontdubbeling van de persoonlijkheid? Misschien wel over een jaloerse man die schizofreen wordt, omdat vreemde zijn vrouw — mooi, goed gebouwd en zinnelijk — uitkleden, met blikken én met hun handen? Zelfs een eerste, snelle lectuur moet duidelijk maken dat hier niet alleen een prozaïst aan het werk is, maar ook een toekomstig scenarioschrijver. Dit verhaal kan zo verfilmd worden, met een atmosfeerschepping een Polanski waard.
Al deze elementen maken van Sergeant Bertrand een buitengewoon spannend verhaal van een jonge auteur met een rijke fantasie, dubbelzinnig, fascinerend, maar ook ziekelijk en pervers. Kortom, een groot talent. Een om naar uit te kijken. [ verder ]

Lektuurgids:
Een Russische E.A. Poe story, subliem en adembenemend geschreven.

Knack:
Skorobogatov schreef op de eerste plaats een mooie, bijna klassieke studie.

Algemeen Dagblad:
Wat hij met dit verhaal laat zien, is dat tientallen jaren censuur en sociaal-realistische literatuur niet voldoende zijn om individuele geestkracht definitief uit te roeien. (...) Er is nog hoop voor de Russen. [ verder ]

De Morgen:
Bij de lectuur ervan moest ik soms terugdenken aan het verhaal Dagboek van een krankzinnige van Nikolaj Gogol. Mooi toch hoe in beide gevallen het verhaal even delirisch ontspoort, met of zonder religieuze achtergrond. Gogol dus en misschien zelfs in sommige laconiek wreed aardige details een zweem van De geverfde vogel van Jerzy Kosinski.

Gierik/NVT:
Deze novelle is alleszins één der meest bevreemdende boeken die ik las. [ verder ] .



Interested in rights to my novels?
Please use this contact form [ by clicking here ].

 




 

tag cloud:

scrittore russo, autore russo, letteratura russa contemporanea,
lo scrittore russo contemporaneo Aleksandr Skorobogatov
,
l’autore russo contemporaneo Aleksandr Skorobogatov, grande romanzo russo,
recensioni del romanzo Vera dello scrittore russo contemporaneo Aleksandr Skorobogatov
,
écrivain russe, auteur russe, littérature contemporaine russe, recensions des livres d’Alexandre Skorobogatov,
grand roman russe, auteur russe contemporain, écrivain russe contemporain,
recensions du roman Véra de l’écrivain russe contemporain Alexandre Skorobogatov


Copyright © alle vertalingen naar het Nederlands, Engels en Frans door Vertaalbureau RM Vermeulen