homeenglishitalianfrenchdutchrussian

Gazet van Antwerpen
'Antwerpen is een filmset' | Russische Vlaming Sasha verwerkt moord op zoon in 'zijn' stad

ANTWERPEN — "Tien jaar geleden wandelde ik voor het eerst door Antwerpen, en ik voelde me midden op een filmset", zegt Russisch thrillerauteur Aleksandr Skorobogatov. Je mag gelukkig 'Sasha' zeggen. "Mijn eerste indruk was 'dit kan niet echt zijn'. Ik had gebouwen als de kathedraal vroeger enkel in historische films gezien, en nu liep ik er écht!" Ik zet me schrap voor een spannende wandeling met Sasha door Antwerpen. Hij vertelt over zijn stad, zijn ambitie om nobelprijswinnaar te worden en over de moord op zijn vijftienjarige zoon.

Els Aerts

Sasha woont al tien jaar met zijn Vlaamse vrouw Rosemie in Berchem. In Aarde zonder water, zijn derde in het Nederlands verschenen misdaadroman, raakt een in Antwerpen wonende Russische kunstenaar verwikkeld in een wreed, bloedig en duister spel. De gelijkenissen met Sasha zijn treffend, inderdaad.

Maar hoe herken je een Russische thrillerschrijver? We hebben afgesproken aan het standbeeld van Antoon Van Dyck bij het begin van de Meir. Ik heb me onnodig ongerust gemaakt, want ik herken hem meteen: hij is niet al te groot en van kop tot teen in het zwart gekleed. Met een donkere zonnebril. Heel mysterieus, zoals ik me had voorgesteld.

Ik vraag hem hoe we zullen wandelen. "Ik heb onlangs de film As good as it gets gezien, over die schrijver met een dwangneurose", begint Sasha, met schattig rollend accent. "Ik herkende mezelf! Wanneer ik van bij mij thuis in Berchem naar de stad kom, volg ik altijd hetzelfde stramien. Ik neem de trein, wandel over de De Keyserlei en de Meir naar de Groenplaats, dan langs de kathedraal naar de Schelde. Ik durf daar niet van afwijken."

Voila, route beslist! Sasha ziet er cool uit en praat nogal monotoon. Het duurt wat voor ik door heb dat hij voortdurend grapjes maakt. Hij wilde eigenlijk al van zijn achttiende een 'geniaal schrijver' en 'nobelprijswinnaar' worden. Maar dat lukte niet meteen. "Dus koos ik jobs met zoveel mogelijk vrije tijd. Ik was nachtwaker in een kindercrèche, of ging de piste schoonmaken van een circus."

Cultuurschok

We staan voor de kathedraal. Voor mij dagelijkse kost, maar Sasha wordt stil. "Zulke stenen bestaan niet in Rusland. Ik vind het prachtig. Vooral die kleurschakeringen. Ik ben wég van de architectuur in Antwerpen. Het is een buitengewoon mooie stad."

Of Moskou zo erg verschilt van Antwerpen? "Hier is bijna geen stof. Ofwel is een weg geasfalteerd of geplaveid, ofwel ligt er gras. In Rusland kan je niet buiten komen in een wit hemd, of de kraag en uiteinden van de mouwen worden meteen vuil. Toen ik hier pas woonde, dacht ik dat ik plots 'proper' geworden was."

"De rosse buurt betekende een cultuurschok. Het openbare leven in Rusland was tien jaar geleden nog heel preuts. Ik heb altijd gedacht dat prostitutie verborgen werd, en hier presenteerden halfnaakte vrouwen zich in etalages! De mens als product, daar kon ik niet bij."
We lopen langs de Schelde, wat vliegt de tijd. Onze wandeling is eigenlijk gedaan, maar we zijn nog niet uitgepraat. We stappen Verona binnen, een Italiaans restaurant op de Suikerrui. Enkel een koffietje — of twee, drie — drinken is geen probleem. We gaan boven zitten, met prachtig uitzicht op de kathedraal. Eindelijk zet Sasha zijn donkere bril af, en zie ik zijn diepe ogen.

In zijn boeken spat bloed in het rond, en grijpen verdriet en geweld wild om zich heen. Waarom toch? "Ik hou van schoonheid, dat is waarom ik schrijf. Ik hou van mooie muziek, mooie mensen, liefde, mooie gebouwen... Daarom hou ik ook van Antwerpen. Maar overal wordt schoonheid vernietigd. We zijn geneigd te denken dat enkel 'slechte mensen' kwaad doen, pooiers, criminelen. Maar ieder van ons heeft wel eens iets gezien en is niet tussenbeide gekomen, ook al was het niet zo extreem."

Drama

Sasha — een woordenwaterval — wordt plots wat ongemakkelijk. "In augustus van dit jaar is mijn zoon van vijftien vermoord in een afgelegen plaatsje in Rusland. Hij was met acht vrienden weg, en werd aangevallen op straat. Ze hebben hem ontkleed, afgeranseld en voor dood achtergelaten in een droge greppel. Random killing. Ze wilden hem alleen maar pijn doen. Ik heb het per mail vernomen, dacht eerst dat het een slechte grap was."

"Zijn vrienden hebben niets gedaan, zijn gaan lopen. Twee vrouwen vonden hem 's morgens op straat. Ze hebben een dokter gebeld, die zei dat ze hem maar moesten laten liggen. 'Het zal wel één of andere dronkaard zijn.' Toen leefde hij nog... Uiteindelijk zag een boer mijn zoon en hij is op zijn tractor naar het ziekenhuis gereden. Toen er eindelijk hulp kwam, was het al te laat."

Ik ben er kapot van... Hoe verwerk je in godsnaam zo'n drama? "Je weet wat je zou doen als dit andere mensen overkomt", zegt Sasha. "Je zou een pistool kopen en die schoften doodschieten. Maar als het jezelf overkomt... ben je volledig hulpeloos. Ik probeer niet te wenen, mij zo mannelijk mogelijk gedragen. Maar toen ik tijdens de begrafenis definitief afscheid moest nemen, dacht dat ik ineen zou storten. Maar ach, alles gaat over."

 




 

tag cloud:

scrittore russo, autore russo, letteratura russa contemporanea,
lo scrittore russo contemporaneo Aleksandr Skorobogatov
,
l’autore russo contemporaneo Aleksandr Skorobogatov, grande romanzo russo,
recensioni del romanzo Vera dello scrittore russo contemporaneo Aleksandr Skorobogatov
,
écrivain russe, auteur russe, littérature contemporaine russe, recensions des livres d’Alexandre Skorobogatov,
grand roman russe, auteur russe contemporain, écrivain russe contemporain,
recensions du roman Véra de l’écrivain russe contemporain Alexandre Skorobogatov
Els Aerts, Gazet van Antwerpen, 26 november 2002

Copyright © alle vertalingen naar het Nederlands, Engels en Frans door Vertaalbureau RM Vermeulen