homeenglishitalianfrenchdutchrussian

Sergant Bertrand
enkele hoofdstukken uit de roman

 

 

 

De vlinder

 

Na zijn eerste bezoek begon Sergeant vaak langs te komen. Als Vera thuis was, liep Bertrand glimlachend op haar toe en kuste haar hand, vele keren, elke vinger, alsof Vera zijn vrouw was, of – als hij nauwkeuriger afging op zijn gevoel – alsof Vera zijn minnares was. Vera gaf hem ook een langgerekte glimlach, die Nikolaj zo goed kende en die hem zo kwellend dierbaar was. Ze gooide haar hoofd lichtjes achterover en liet haar hals zien; soms gingen haar ogen een beetje dicht, als van smachtend scherp, ondraaglijk genot.
     Bertrand was groot, liep rechtop, nooit gebogen, zijn bewegingen waren kort en energiek, alsof ze vooraf berekend waren, hij had kort borstelig haar, zijn ogen waren blauw en hadden helemaal geen bodem.

** ** **

Op die eerste avond al was Nikolaj pijnlijk verbijsterd door de ongegeneerdheid waarmee Bertrand, zonder zich te schromen om zijn aanwezigheid, Vera’s handen kuste. Terugdenkend aan die avond kon Nikolaj maar niet begrijpen hoe hij in de andere kamer in bed had kunnen blijven liggen – en hen niet alleen niet had tegengehouden, maar er daarna ook met geen woord over gerept had tegen Bertrand. Aan de andere kant was hier eigenlijk een eenvoudige verklaring voor: Bertrand was voor het eerst bij hen op bezoek, en Nikolaj vond het vervelend en ongepast: er zou ruzie van komen, hij zou moeten schreeuwen, en misschien zelfs vechten… Met een man die voor het eerst op bezoek was.

** ** **

Het eerste waar Nikolaj aan dacht toen hij de volgende dag wakker werd, was de glimlach die hij bij zijn vrouw had opgemerkt: Vera had zich niet kunnen inhouden toen ze haar handen naar Bertrand uitstak, hoewel ze waarschijnlijk wel wist dat Nikolaj in de kamer ernaast was en hen in het oog kon houden vanachter de deur. Op die manier glimlachte ze al lang niet meer naar Nikolaj, hoewel ze vroeger – weet je nog, lieve hemel, vóór de dood van hun zoon – altijd zo glimlachte. Nu was die glimlach erg zeldzaam geworden, verscheen hij alleen nog op de meest tedere, geheime ogenblikken van hun leven op Vera’s gezicht. Waarom maakte Nikolaj zich zo vreselijk druk om die zwakke, vage beweging van haar lippen?!
     Het trof hem hoe zijn vrouw met zo’n brutale overtuiging in zijn gezicht stond te liegen en deed alsof ze niets begreep en daarna zelfs beledigd was. Met haar gezicht naar de muur gekeerd stond ze te huilen en er gingen schokken door haar zwakke, naakte schouder die uit haar nachtjapon stak. Hij verwachtte dat Vera zich zou verantwoorden, om vergeving zou vragen, zou smeken om haar vreselijke fout te vergeten, die ze nooit weer zou maken, natuurlijk niet, nooit meer en om geen enkele reden, hemel, wat was het allemaal een leugen, een eindeloze stroom schaamteloze leugens. Maar als hij de gebruikelijke beweringen zou horen, was hij bereid om haar te geloven en het te vergeven, te vergeven en zelfs te geloven, omdat hij het met alle krachten van zijn ziel wilde geloven. Hij wilde het zo hartstochtelijk geloven, dat zijn hart scheurde in afwachting van een leugen. Hoe gek het ook allemaal klonk, het deed gewoon pijn aan zijn hart, ze hoefde alleen maar te zeggen: ‘Vergeef me’, en alles zou vergeven zijn, begrepen en vergeten. Maar er kwam niets van. In plaats van vergiffenis te vragen beweerde ze dat er gisteren niemand bij hen op bezoek was, dat ze geen enkele Bertrand kende, dat niemand haar handen had gekust, dat ze de hele avond aan tafel een boek had zitten lezen, ze was maar één keer even langsgegaan bij de buurvrouw… Zo heette dat dus: ‘Ze was maar één keer bij de buurvrouw langsgegaan’. Goed dat het maar één keer was!
     Bij de badkamer, waar ze de laatste tijd om een of andere reden ging zitten huilen, haalde hij haar in, draaide haar naar zich toe met een ruk aan haar nog steeds naakte schouder, die pijnlijk was om te zien in al zijn onuitsprekelijke, uitdagende schoonheid. Hij haalde uit en gaf haar een klap op haar wang, terwijl hij probeerde niet in haar ogen te kijken. Hij wist dat ze vol angst stonden, tranen, verdriet, en nog iets als ze naar hem keek, maar het meest van al natuurlijk de angst in afwachting van de klap. De oorveeg weerklonk luid, zijn vrouw viel in de hoek, vlakbij de deur naar de badkamer. Wat schreeuwde ze? Ach, wat deed het er eigenlijk toe? ‘Niet doen, alsjeblieft, niet doen!’ Hetzelfde als altijd. Altijd hetzelfde liedje.
     Over haar heen gebogen schreeuwde hij dat als het nog een keer gebeurde, als ze Bertrand nog eens haar handen liet kussen – en zelfs kussen was al te veel! – als ze het nog eens waagde om Bertrand gewoon haar handen te geven, ze naar hem uit te steken – dan zou hij hen allebei doodleuk buitengooien, zowel hem als haar, en hen bij de buren te schande maken.
     ‘Ik begrijp er niets van, ik begrijp er niets van! Waar heb je het toch over?!’ Vera huilde, en hij kon zich maar amper inhouden om haar niet opnieuw een klap te geven. Hij tilde haar alleen met opeengeklemde tanden bij haar haren op van de vloer. Ze was zo mooi. Hij hield zo veel van haar. Als ze zich – al was het maar voor één ogenblik – de grenzeloze pijn kon inbeelden van zijn liefde voor haar… Hij zou met plezier zijn leven geven voor haar. Maar ze was zijn liefde niet waard. Hij was niet in staat om ervoor te zorgen dat ze alleen van hem was.
     Zijn hoofd deed vreselijk, ondraaglijk pijn. Vroeger, wist hij nog, kwam het in vlagen, soms ebde de pijn weg. Toen Vera naar haar werk ging, kon Nikolaj zich niet herinneren of hij haar geslagen had of niet. Wat er ook van zij, die dag was hij defi nitief zeker van wat hij al een hele tijd vermoedde: namelijk dat zijn vrouw een sluwe en doortrapte sloerie was. Wat kon je anders verwachten van een actrice?
     Maar die ochtend, zo leek hem, had hij Vera toch niet geslagen. Hij wist nog precies dat hij haar wilde slagen, dat hij haar blijkbaar had ingehaald bij de deur van de badkamer. Maar hij had zich ingehouden, om haar niet te doen schrikken, zoals hij tegen zichzelf zei. Om de vlinder niet te doen schrikken. Waarom lag ze dan op de grond, en tilde hij haar voorover gebogen op? Zij in tranen, met haar nat gezicht, met natte ogen, waaruit de hele tijd tranen bengelden, zonder ophouden, het ene traantje na het andere, alsof het ene bang was dat het het volgende niet kon volgen. En waarom waren haar zwarte, aan elkaar klevende wimpers nat, en waren haar haren in zijn handpalm achtergebleven?
     Daarom had hij haar niet geslagen: om haar niet bang te maken. Een vlinder moet je voorzichtig benaderen, je mag er geen schaduw op laten vallen, en je moet je bewegingen ineen laten vloeien. Een vlinder kun je zelfs met een oogopslag doen opschrikken.

 

vorig hoofdstuk | volgend hoofdstuk

 



over de auteur | pers | hoofdstukken uit «Sergeant Bertrand» | hoofdstukken uit «Aarde zonder water» | photoblog | blog | contact


 

tag cloud:

scrittore russo, autore russo, letteratura russa contemporanea,
lo scrittore russo contemporaneo Aleksandr Skorobogatov
,
l’autore russo contemporaneo Aleksandr Skorobogatov, grande romanzo russo,
recensioni del romanzo Vera dello scrittore russo contemporaneo Aleksandr Skorobogatov
,
écrivain russe, auteur russe, littérature contemporaine russe, recensions des livres d’Alexandre Skorobogatov,
grand roman russe, auteur russe contemporain, écrivain russe contemporain,
recensions du roman Véra de l’écrivain russe contemporain Alexandre Skorobogatov

Copyright © alle vertalingen naar het Nederlands, Engels en Frans door Vertaalbureau RM Vermeulen

Copyright © Aleksandr Skorobogatov — All Rights Reserved