4

16.06

Ik leerde Lisa toevallig kennen, ze kwam naast me zitten op een bankje in de Aleksandrovtuin. Eerst lette ik een hele tijd niet op haar, maar toen keek ik toch opzij. Grote, maar heel mooie gelaatstrekken, gezond, lichtbruin, dik haar; scherpe omtrekken van een kort asymmetrisch kapsel. De rukwind deed haar korte rok lichtjes opwaaien en ik keek onwillekeurig naar haar blote benen. Het was of ik me verbrandde en ik keek onmiddellijk weg.
     Ik wilde een gesprek met haar aanknopen maar had geen flauw idee waar te beginnen. Ik werd zo erg tot haar aangetrokken dat mijn borst er pijn van deed.
     Ze haalde een sigaret uit haar tasje, ik gaf haar meteen mijn aansteker alsof ik erop had zitten te wachten. Als de aansteker was aangegaan zou er waarschijnlijk niets gebeurd zijn. Maar de aansteker werkte niet, Lisa schoot in de lach, ook ik schoot in de lach; ze moest haar sigaret met de mijne opsteken.
     Toen ze zich wat vooroverboog om haar sigaret aan te steken, keek ik naar haar zware glanzende haar. De fijne zijden blouse ontblootte lichtjes haar borst, bij de aanzet ervan stond een mooi sproetje.
     We raakten aan de praat, ik stelde vragen, ze gaf antwoord, een beetje verlegen, maar ik was zelf ook verlegen. Ze bracht vaak haar kapsel in orde, deed het haar weg dat in haar gezicht viel, en om een of andere reden dacht ik dat ze – misschien onbewust – bij me in de smaak wilde vallen. Kort daarna stonden we op en liepen samen verder. Wat een wonderlijk fris, openhartig gezicht, dacht ik, terwijl ik naast haar liep. Ze lachte graag en ontblootte daarbij haar grote, gave witte tanden. Alles aan haar was bevallig, alles was goed, alles was uitermate vrouwelijk. Ze praatte met een lage, sonore borststem.
     Wanneer we tijdens het lopen toevallig tegen elkaar botsten, elkaar aanraakten, stokte mijn adem steeds, zo erg, dat ik er duizelig van werd.
     Ze woonde bij haar moeder en had nog een broer. Ze studeerde op het conservatorium in de vioolklas. Ze was veel jonger dan ik. Ze vertelde veel over zichzelf, maar ik heb bijna niets onthouden. Alles aan haar, haar stem, haar manier van lopen, haar lach en de beweging van haar lippen, alles maakte me gek. Dankzij haar ongelooflijke vrouwelijke charme leek elk woord me zo intelligent, maar ik vergat onmiddellijk bijna alles wat ze zei, in een ogenblik.

** ** **

"Wat doet u vanavond?" vroeg ik.
     Ze schoot in de lach.
     "Waarom lacht u?" vroeg ik, hoewel ik zelf wel voelde hoe ongepast en dom mijn vraag klonk. Mooie meisjes moeten dergelijke vragen waarschijnlijk wel meermaals per dag aanhoren.
     Ze schudde het hoofd voor ze antwoord gaf.
     "Vanavond ga ik de verjaardag van mijn moeder vieren."
     "U en uw moeder?"
     "Ik, mijn moeder en mijn broer."
     We kwamen al bij de ingang van de metro, het was tijd voor haar om naar huis te gaan. Ze bleef staan, haalde de schouders op om te zeggen: "Dit is het dan," glimlachte en fronste daarna de wenkbrauwen.
     "Ik vond het zeer aangenaam met u kennis te maken," zei ik.
     Ze knikte en reikte me haar hand. Ik was verschrikkelijk zenuwachtig: over een minuut zou ze in de metro afdalen en ik zou haar nooit meer zien. Ik kon natuurlijk vragen of ik met Lisa mocht meerijden, haar in de metro begeleiden tot aan haar halte, ze zou waarschijnlijk niet weigeren, maar dat zou de stand van zaken niet veranderen: ik moest hoe dan ook afscheid van haar nemen. Vroeg of laat.
     "Zullen we elkaar nog eens zien?"
     "Wie weet," antwoordde ze zacht en ze sloeg haar ogen neer.
     "Ik zal u mijn nummer geven. Je weet maar nooit..."
     Ik zweeg. Mijn stem klonk veel te zenuwachtig. Ik wilde er niet zielig uitzien in haar ogen. En in die van mij trouwens ook niet.
     Ik stopte haar het visitekaartje toe van een van de beste hotels van Moskou, waar ik logeerde.
     "Hier staat het telefoonnummer. Zeg mijn kamernummer, vierhonderd vijf. Dan verbinden ze u door."
     Ze glimlachte, stak het papiertje in haar tasje, ging toen plots op haar tenen staan en gaf me een zoen op de wang.
     Lisa liep al lang via de trap naar de doorgang beneden die leidde naar de metrostations, maar ik stond nog altijd op dezelfde plaats en voelde op mijn huid de aanraking van haar zachte lippen die ze lichtjes van elkaar had gehouden.

** ** **

Heel die avond zat ik in het restaurant van mijn hotel, ik at niet veel, maar dronk wel overdadig, het duurde lang voor ik dronken werd. Ik zou absoluut gelukkig geweest zijn als ik me niet zo droevig had gevoeld. Haar kus betekende natuurlijk niets. Die avond lachten de goedkope dames van de rijke zakenlui bijzonder gillend en hun opgepoetste cavaliers zagen er bijzonder smerig uit. In de lift stond ik te wankelen. Op mijn kamer gekomen, waste ik me min of meer, viel toen op bed neer en sliep meteen in.