homeenglishitalianfrenchdutchrussian

Aarde zonder water
enkele hoofdstukken uit de roman

3

15.06

Een zware hemel, vuile, wollige, lage wolken hangen onbeweeglijk boven de stad, ze zijn vuil, vuil en schadelijk voor de longen – als ze in aanraking komen met de aarde, de mensen, de longen. De wolken lijken op watten waarmee vorig jaar stof werd afgenomen en die men bij vergissing achter een kast heeft weggemoffeld in plaats van ze weg te gooien.
     Gisteren ben ik naar het Rode Plein getrokken. Ik ging het plein voor de Pokrovkerk op en liep om de kerk heen: de lage halfronde booggewelven van de oude Russische stenen kerken zijn wondermooi. Op een bergje door de regen verweerde en uitgesleten stenen kanonskogels zat een vrouw gekleed in iets wat op een monnikspij leek. Ik zag haar eerst aan voor een biddende non, maar toen ik goed keek, zag ik dat ze zich zat te schminken. Ik liep naar de deuren aan de achterkant van de kerk, er hing een zoete geur van wierook. Kerkdiensten worden hier echter niet meer gehouden, blijkbaar is het nu een museum.

 

** ** **

 

In de Aleksandrovtuin zaten honderden raven. In de bomen, op het gras, op het asfalt. Enorme zwarte, lichtjes gebogen snavels; vuile smoezelige veren; ze vlogen onstuimig rond, krasten op dreigende toon, roofvogels van een roofstad.
     Bij de uitgang van de tuin bemerkte ik toevallig een jonge raaf: hij zat in het gras, was vrij groot en draaide ontroerend hulpeloos en onhandig met zijn kop, zoals alle jonge vogels die te vroeg uit het nest zijn gevallen. Hij opende zijn roofsnavel en kraste zwak en zelfs ietwat melodisch. Ik was verbaasd door de felle violetkleurige, vurige vlekken op de zijkanten van zijn kop, vlak boven de snavel. Vooral de felheid van die vlekken leek me vreemd, maar ook het feit dat de vlekken nu eens verdwenen, toen weer tevoorschijn kwamen. Het begon al te schemeren, zodat ik niet echt goed kon zien.
     Om goed te kunnen kijken moest ik dichter naar de jonge raaf toe lopen: hij was niet bang voor me. Hij zag me niet. Hij kon me niet zien want hij was blind. Die felle violetkleurige vlekken bleken grauwe staar te zijn.

 

** ** **

 

Van tijd tot tijd krijgt het centrum van Moskou erg luxueuze trekjes. Hotel Metropool bijvoorbeeld. Het is tegelijk mooi, rijk, stijlvol en duur en zelfs schoon, wat een grote zeldzaamheid is. De ondergrondse garage, de restaurants en bars, de opschriften in het Engels en het Russisch, alles zoals het hoort, zelfs de antiekwinkeltjes en het casino. Voor stinkrijke mensen. Dikke ruiten, dat viel me meteen op. Twee paar overgordijnen. De buitenste sluiten de ramen hermetisch af, van boven tot onder. De binnenste hangen wat lager, ze bedekken iets meer dan de helft van het glas. Het zijn gepantserde gordijnen. Net kogelvrije vesten.
     Het zou me niet verwonderen als achter die twee gordijnen nog zandzakken lagen.
     Moskou is in staat van beleg, belegerd door bandieten. Sommige bandieten gaan naar het casino, andere beschieten hen vanaf de straat door het glas heen. Een paradijs. Voor elk wat wils.
     Er valt een vieze schemering, er hangt weer regen boven Moskou.

 


vorig hoofdstuk|volgend hoofdstuk

 

tag cloud:

scrittore russo, autore russo, letteratura russa contemporanea,
lo scrittore russo contemporaneo Aleksandr Skorobogatov
,
l’autore russo contemporaneo Aleksandr Skorobogatov, grande romanzo russo,
recensioni del romanzo Vera dello scrittore russo contemporaneo Aleksandr Skorobogatov
,
écrivain russe, auteur russe, littérature contemporaine russe, recensions des livres d’Alexandre Skorobogatov,
grand roman russe, auteur russe contemporain, écrivain russe contemporain,
recensions du roman Véra de l’écrivain russe contemporain Alexandre Skorobogatov

Copyright © alle vertalingen naar het Nederlands, Engels en Frans door Vertaalbureau RM Vermeulen



Copyright © Aleksandr Skorobogatov — All Rights Reserved