homeenglishitalianfrenchdutchrussian

Aarde zonder water
enkele hoofdstukken uit de roman

2

14.06

Gek dat de ontploffing die ik tijdens mijn eerste nacht in Rusland heb gehoord, er inderdaad een bleek te zijn. Het kamermeisje vertelde me dat ze de volgende ochtend op weg naar huis twee uitgebrande vrachtwagens had gezien. De vrachtwagens waren eigendom van Kaukasiërs en zaten vol groenten en fruit. Alles was verbrand. De Kaukasiërs stonden zonder een woord te zeggen rustig naar hun uitgebrande wagens te kijken.
     De dag daarop ontplofte er een bom in een metrowagon. De banale toon waarop deze gruwelijke gebeurtenis via de radio werd meegedeeld, was schokkend: effen, doodkalm en zonder enige emotie, tussen de berichten over de verkiezingen en de sport door, alsof er hier drie keer per dag een trein ontploft.
     De dag nadien werd de burgemeester van een Moskouse voorstad in zijn appartement vermoord met drie schoten in het hoofd. Bij onderzoek van het lichaam van de vermoorde man werd in zijn hoofd een stukje cellofaan gevonden, wat doet veronderstellen dat de moordenaar het pistool in cellofaan gewikkeld had... Een vreemd detail.

 

** ** **

 

Ik heb nog nooit van mijn leven zo'n deprimerende hoeveelheid daklozen en bedelaars gezien als nu. Ze zitten overal, snuffelen in vuilnisbakken als in hun eigen brievenbus, zonder enige zweem van schroom (een paar jaar geleden hadden ze nog allemaal werk en een woning, dus zijn ze welbeschouwd nog groentjes). Eén van hen stond op een houten kistje over een enorme vuilnisbak gebogen en werd er helemaal door in beslag genomen; een meisje van een jaar of tien dat voorbij kwam lachte verward, mama legde haar de situatie uit, dat deze meneer in de vuilnisbak zat te snuffelen, wat een schande.
     Wanneer je voorbij het Kremlin komt, voel je hoe groot Rusland geweest is. Wanneer je door de smoezelige straten elders in Moskou loopt en naar de kaalgeschoren koppen kijkt van de bijna haveloos geklede, ontaarde mannetjesdieren (vroeger werden alleen gevangenen zo geschoren), zijn die gevoelens ver te zoeken.
Het is opnieuw nacht, opnieuw half een. Het heeft geregend, achter de ramen suizen de autobanden vochtig over het asfalt. Ik zou een sigaretje willen roken (een verderfelijke gewoonte), maar ik ben te lui om mijn hand uit te steken naar het pakje sigaretten.
     Lieve mensen, ik ga maar eens slapen. Wat een hondenleven.
     Auf Wiedersehen. Hasta la vista, compañeros. Buenas noches.

 

 


vorig hoofdstuk|volgend hoofdstuk

 

tag cloud:

scrittore russo, autore russo, letteratura russa contemporanea,
lo scrittore russo contemporaneo Aleksandr Skorobogatov
,
l’autore russo contemporaneo Aleksandr Skorobogatov, grande romanzo russo,
recensioni del romanzo Vera dello scrittore russo contemporaneo Aleksandr Skorobogatov
,
écrivain russe, auteur russe, littérature contemporaine russe, recensions des livres d’Alexandre Skorobogatov,
grand roman russe, auteur russe contemporain, écrivain russe contemporain,
recensions du roman Véra de l’écrivain russe contemporain Alexandre Skorobogatov

Copyright © alle vertalingen naar het Nederlands, Engels en Frans door Vertaalbureau RM Vermeulen



Copyright © Aleksandr Skorobogatov — All Rights Reserved