homeenglishitalianfrenchdutchrussian

Aarde zonder water
enkele hoofdstukken uit de roman




"Mijn ziel is als aarde zonder water voor jou"

De vlucht had twee uur vertraging door de hevige sneeuwval. Was dat niet zo geweest, dan zou ik het vliegtuig gemist hebben, want de auto waarin ik naar de luchthaven reed, zat meermaals vast in de enorme files, de laatste file was ergens in de buurt van Chimki, een kilometer of twee vóór wegwerkzaamheden.
     Vlak achter de ingang van het vliegtuig lagen kranten op een metalen staander: Engelse, Nederlandse en Russische kranten; ik nam een Russische. Toen ik mijn jas uit had getrokken en boven me in het bagagevak gelegd, ging ik aan het bevroren raampje zitten en begon mijn krant door te bladeren, de koppen te lezen en enkele artikels vluchtig door te nemen. Zo las ik een kort artikel uit de criminele kroniek. Het bleek dat twee nachten geleden, op het kruispunt van twee hoofdstraten van Moskou, een man overreden was. De auto was doorgereden en getuigen waren er niet geweest op dit late uur. De botsing was zo hevig geweest, dat een arm van de man was afgerukt.
     Ik had om een of andere reden het idee dat het artikel ging over de man die me 's nachts bezocht had op mijn hotelkamer, dat hij het was die overreden was, dat hij het was wiens arm was afgerukt. Hoewel, welke reden had ik om dit te denken? Geen enkele, om precies te zijn.
     Voordat het vliegtuig naar de startbaan werd gesleept, werd de sneeuw, of was het ijs, eraf gehaald, door het te bespuiten met een vloeistof, waarmee vliegtuigen bespoten worden in dergelijke gevallen. Toen ik in de doorgang de stewardess zag, die ik nog herkende van de vorige keer vanwege haar oprechte medelijden met mijn schandelijke leed, verwonderde dat me zelfs niet, en als ik al verwonderd was, dan toch niet erg. Onder begeleiding van een geluidsbandje in verschillende talen toonde ze wat je moest doen als het vliegtuig, laten we zeggen, in het water neerstortte en niet naar de bodem zonk, maar op het wateroppervlak bleef drijven: wij zouden elkaar dan doorlaten en ordelijk naar de nooduitgangen lopen, onderweg op onze dierbare lichamen de gele reddingsvesten aantrekkend.
     Zij herkende me niet. Of liever: de stewardess merkte me niet op. Daarom herkende ze me niet. Als ze me had opgemerkt, zou ze me vast en zeker herkennen. Want me niet herkennen was gewoon onmogelijk.
     Trouwens, waar was mijn krant? Welke arm was er afgerukt, de rechter of de linker? Dat stond er niet bij.
     Wat had ik er trouwens mee te maken?

 

 

 

LISA

 

1

10.06

Heb het vliegtuig genomen in een voorstad van Antwerpen, ben in Amsterdam overgestapt op een ander, dat wat groter was en onderweg ergens boven Polen vreselijk trilde, ben goed geland in Moskou, hallo, ach, hallo, derde Rome. Op de luchthaven een en al geduw, lawaai, het gewone Moskouse gedrang dat je altijd snel ontwent, maar moeilijk weer gewoon wordt, vooral als je in het jaar negentienhonderd negenentachtig voor het laatst in deze stad was, toen je God weet waarheen ging, zeven jaar geleden; zo zie je maar, de jaren gaan niet gewoon snel voorbij, ze gaan onopgemerkt voorbij, net zo onopgemerkt als... Wat gaat er even onopgemerkt voorbij als het leven? Misschien een droom, waarna je niet weet of je een minuut of een uur geslapen hebt, een nacht of een dag.
     Heb mensen ontmoet, nerveus door de stad gelopen in een vreselijk droevige bui, met een weerzinwekkend gevoel dat ik hier niet thuis hoor en buitengesloten word. Dat is allesbehalve aangenaam: als ik me hier niet thuis voel, waar dan wel?
     Het is nu nacht, half een. Zopas weerklonk ergens op straat, vlak bij het hotel, een ontploffing en kort daarna hing er een brandgeur in de kamer. Stomverbaasd liep ik de gang op, vond het kamermeisje en zei: "Hebt u dat gehoord?" "Ja, er is iets gebeurd, een ontploffing," antwoordde ze me. En daarna zei ze nog: "Misschien is er weer iemand vermoord." Tijdens de gehate communisten zei men op diezelfde toon: "Misschien gaat het morgen opnieuw regenen," over een gebeurtenis die wellicht onplezierig, maar doodnormaal is.
     Eigenlijk was het een rotdag, waarmee ik de mensheid dan ook feliciteer.

 


vorig hoofdstuk|volgend hoofdstuk

 

tag cloud:

scrittore russo, autore russo, letteratura russa contemporanea,
lo scrittore russo contemporaneo Aleksandr Skorobogatov
,
l’autore russo contemporaneo Aleksandr Skorobogatov, grande romanzo russo,
recensioni del romanzo Vera dello scrittore russo contemporaneo Aleksandr Skorobogatov
,
écrivain russe, auteur russe, littérature contemporaine russe, recensions des livres d’Alexandre Skorobogatov,
grand roman russe, auteur russe contemporain, écrivain russe contemporain,
recensions du roman Véra de l’écrivain russe contemporain Alexandre Skorobogatov

Copyright © alle vertalingen naar het Nederlands, Engels en Frans door Vertaalbureau RM Vermeulen



Copyright © Aleksandr Skorobogatov — All Rights Reserved